ما آنچه باید بکنیم انجام می دیم...آنچه باید گفت هم گفتیم و خواهیم گفت...

من جان ناقابلی دارم... جسم ناقصی دارم... اندک آبرویی هم دارم که این رو هم خود شما به ما دادید.

همه ی این ها رو من کف دست گرفتم،در راه این انقلاب و در راه اسلام فدا خواهم کرد.

این ها هم نثار شما باشد...

سید ما... مولای ما... دعا کن برای ما!

صاحب ما تویی... صاحب این کشور تویی... صاحب این انقلاب تویی...

پشتیبان ما شما هستید... ما این راه را ادامه خواهیم داد،با قدرت هم ادامه خواهیم داد.

در این راه ما را با دعای خود،باحمایت خود،با توجه خود،پشتیبانی بفرما...!

بسم الله الرحمن الرحيم

إ ذا جاء نصر الله و الفتح*1*
و راءيت الناس يدخلون فى دين الله اءفواجا*2*
فسبح بحمد ربك و استغفره إ نه كان توابا*3*

و السلام علیکم و رحمة الله و برکاته   

"بخشی از خطبه های مقام معظم رهبری"

 "جمعه ۲۹خرداد ۱۳۸۸"            

چه خطابه ای...!

چه زیبا و دلنشین...!

به کدامین مخاطب،چنین خطاب می کنی؟!

گویی با تمام وجودت کسی را می خوانی...:   «ای سید ما... ای مولای ما...»

به چه جان و جسمت را ناقابل و ناچیز می دانی؟!!

گویی تبلور وجودت را در او خلاصه می بینی...!

خوشا...!

خوشا بدین توفیق...!

خوشا بدین از خود گذشتگی...!

ای دوست...!         ای منتظر...!

می خواهم این بار با تو هم نوا شوم:

«ای سید ما... ای مولای ما...»

ابر های سیاه و چرکین تمام وجودم را احاطه کرده است...

دیگر توان مقابله ندارم...

پس، تو ای خورشید تابان! بتاب...!

       بتاب،تا تابشت،ابر های یخ زده ی  وجودم را محو سازد...

       بتاب،تا گرمای وجودت،هستی بخش وجود ناچیزم باشد...

       بتاب،تا عالم حلاوت گرمای عدالتت را حس کند...

       پس، بتاب...!

                       بتاب...!

                                 بتاب...!