مرداب دلم،سال ها راکد...

مانده ام چشم به راه،

تا که آن نیلوفری بازآید...

من در اسکله ماندم تنها،

زیر پاهایم آب...!

وای مرداب دلم...!

متلاطم شده است...

انگار کلک ها همه بی سکّان اند...!

دور شو از مردابم!

ای کاش کلک ها،همه لنگر داشتند...!

آه،مرداب دلم...!

متلاطم شده است...

صدای پای بارون،ناودون دلم رو نوازش می کنه،

باد پاییزی حیاط خلوت دلم را آب و جارو کرده...

بوی نم بارون همه جا پیچیده...

انگاری،بارون که می باره تو در راهی...

مولای من...

امشب آهوی دلم،دوست داره زائر بارونی ایوون طلات باشه...

مولا جان...

امشب چشمانم را به پنجره فولادت دخیل می بندم؛

تا شاید،گره زچشمانم باز کنی...

که بوی پیراهن یوسف تنها دیدنی است...

مولای من...

دیگر کوچه پس کوچه های تنهاییم زدوریش مه آلود شده...

دیگر چشمان دل،سویی نداره...

کاش تو این فاصله را کم کنی،محنت این غافله را کم کنی...

اللهم عجل لولیک الفرج

 «و قاف حرف آخر عشق است،آنجاست که نام تو آغاز می شود...»

آری،انگار همین دیروز بود که عکس های گوشه خیابان خبر از رفتنت میدادند

و هر مسافر در راهی که از کنار تصویرت عبور می کرد،گویی چشم به چشمان او می دوختی و با نگاهت خبر از چیزی می دادی!؟!

چه چیزی و چه خبری!؟!  نمی دانم!؟!

اما هر مسافری با دیدن تصویرت چیزی در ذهنش تداعی می شد...

یکی،هنوز باورش نمی شد که تو رفتی و دیگر در میانمان نیستی.

یکی،افسوس و غم نبودنت را می خورد.

یکی،اشعارت را بدون وارث و یکی نشانه حیاتت می دید.

یکی،یاد شعرهای کتاب فارسی دبستانش می افتاد.

یکی هم بی تفاوت از کنارت عبور می کرد و ...

ولی انگار از میان آن همه مسافر یکی چیز دیگری برایش مصور می شد،

او همه را مسافرانی می دید که روزی در این راه گذر می کنند و روزی بار

سفر از این راه می بندند و قصد سفری ابدی می کنند.

و هر آنچه می ماند تنها یادها و خاطرهاست.

زندگی صحنه ی یکتایی هنرمندی ماست     هر کسی نغمه ای خود خواند و از صحنه رود

  صحنه پیوسته بجاست

                                               زنده آن کس که مردم بسپارند به یاد

                                                  یادش گرامی و راهش جاودانه باد