یک «شهید» را نمی بینی که چه شیرین و چه آرام می میرد؟

برای آنها که به «روزمرگی» خو کرده اند و با خود ماندگارند،مرگ،فاجعه ی هولناک و شوم زوال است،گم شدن در نیستی است.آن که آهنگ هجرت از خویش کرده است،با مرگ،آغاز می شود.

چه عظیم اند مردانی که عظمت این فرمان شگفت را شنیده اند و آن را کار بسته اند که:«بمیرید،پیش از آنکه بمیرید»!؟

چنین می پندارم که در این سوره،مخاطب خداوند تنها پیامبر نیست.روی سخن با همه ی آنهایی است که «در جامه ی خویش»پیچیده اند:

«ای به جامه ی خویش فرو پیچیده!بر خیز!و جامه ات را پاکیزه ساز و پلیدی را هجرت کن»!

طنین قاطع و کننده ی فرمان وحی در فضای درونم می پیچد و صدای زنگ های این کاروانی را که آهنگ رحیل کرده است،می شنوم.هجرت آغاز شده است و می دانم این آتشی که اکنون چنین دیوانه در من سر بر داشته است،نه یک حریق،که آتش کاروان است!آتشی که بر راه می ماند و کاروان می گذرد.

فکر کنم این متن و این قلم برای شما هم آشنا باشه،آره...

کتاب ادبیات فارسی سال دوم دبیرستان...

درست یک صفحه بعد از درس«طرحی از یک زندگی»نوشته ی پوران شریعت رضوی(همسر دکتر علی شریعتی)،

قطعه ی کوتاهی از کتاب «کویر» نوشته ی مرحوم دکتر علی شریعتی...

راستش رو بخوای داشتم تو تقویم روز های امتحاناتم رو چک می کردم و های های به حال خودم زار می زدم که ناخودآگاه چشمم به جمعه 29 خرداد افتاد:

 "درگذشت دکتر علی شریعتی" 

یکم با خودم فکر کردم گفتم بیام و یه متنی درباره ی مرحوم شریعتی بنویسم ولی بعد با خودم دودو تا چهار تا کردم،گفتم بابا تو و شریعتی؟!!چه آرایه پارادوکسی که نمی شه!!!

خلاصه هی با خودم کلنجار رفتم و رفتم تا به این نتیجه رسیدم، بهترین وصف از دکتر مرحوم شریعتی،وصف زیبای ایشان از «شهید» است که انصافاً این وصف برازنده ی شخصیت و روحیه ی شهیدانه مآب ایشان نیز می باشد.

در آخر هم دوست دارم با یک بیت زیبا از خود ایشان سخنم را کوتاه کنم:

رفتی و رفتن تو آتش نهاد بر دل***از کاروان چه ماند جز آتشی به منزل

تو این روزها تب و تاب انتخابات به اوج خودش رسیده و از پریشب هم بخش داغ آن یعنی مناظرات آغاز شده(از دیشب(۱۳ خرداد) هم که دیگه فکر نکنم کسی خبردار نباشه!).

خلاصه چند هفته ای می شه که سر مردم به یک شکلی گرم این جنب و جوش پر تلاطم شده و تا می توانند به قول قدیمیا تو سر و کله هم می زنند!

تو دانشگاه ما که کار به گیس و گیس کشی هم کشیده شده.

به طوری که گذر ایام فاطمیه امسال برای من یکی که ناملموس بود!؟!

در صورتی که اگر بخوایم حسابش را بکنیم این ایام نسبت به سال های گذشته حداقل یه تفاوت آشکار داشت!!؟

بابا انتخابات رو نمیگم که...

یکم فکر کن...

یکم بیشتر ...

آهان... آهان...یکم دیگه...

آره، اگه یکم عمیق تر به اطرافیانت نگاه می کردی،اونارو سیاه پوش تر از سال های پیش می دیدی!

درسته، سیاه پوش تر...

این عبارتی بود که یکی از دوستانم در تعبیر این روز ها به کار برد و چه تعبیر زیبایی...!

دیگه از بعدازظهر یکشنبه بیست و هفتم خرداد ماه(ساعت۱۴:۴۴) جای یه عزیزی در بینمون زیادی خالی شد و نبودنش تن بعضی هارو به لرزه درمیاورد...!(یادمه تو اون لحظات تو جلسه ی شورای مرکزی کانون مهدویت دانشگاه بودم که این خبر ناگوار رو شنیدم)

فکر کنم حالا فهمیدی!    «آیت الله العظمی بهجت»

امروز دیگه ندای ربنایش به گوش نمی رسه،دیگه خبری از قنوت های گریانش در مسجد فاطمی قم نیست...

جای محرابش برای همیشه خالی ماند...

نمی دونم این حرف درسته یا نه؟! ولی می گم چون بهش اعتقاد دارم،

میگن تو این دنیا یه سری از آدما مثل میخ های زمین میمونند و باعث ثبات و تعادل زمین اند،نمی دونم الان که تو نیستی کی جور نبودنت رو داره می کشه؟!!نمیدونم،ولی هر کی که هست دمش گرم...!!!

یادمه تو یک کلیپ صوتی کوتاه از شما، همچین چیزی رو شنیدم"چه کار کردیم که به این چیزها مبتلا میشیم ؟چه کار کردیم که بی سرپرست موندیم؟ و ... همه زار زار گریه می کردند!"

شاید دلیلش تنها همین دغدغه های کاذب باشه که اطرافمون رو گرفته...

شاید اگه این چند هفته تلاش رو روی امام زمانمون سرمایه گذاری کرده بودیم،تا حالا...

می گن اگه از این 46 میلیون واجد شرایط رای یک نفر اکثریت آرا رو کسب کنه،انتخاب می شه!

ولی فکر کنم سیستم انتخاباتی حکومت تو با همه فرق می کنه،

این بار تو باید بین یه جامعه آماری بزرگ فقط و فقط 313 نفر رو انتخاب کنی...

ولی افسوس بر ما که با وجود این همه به ظاهر نامزد،هنوز بعد از 1170 سال،313 نفر آدم درست و حسابی از تومون پیدا نشده!؟!

پس اول می خوام یه سوزن به خودم بزنم تا شاید ازین خواب غفلت بیدار بشم و یه یا علی بگم تا شاید خودش مثل همیشه یه عنایتی کنه و روح تغییر رو در وجود بی مقدارم بدمه...

و در مورد شما هم تصمیم گیری رو به خودتون واگذار می کنم...

و این رو هم بدانید که خداوند حال هیچ قومی را تغییر نمی دهد مگر اینکه خودشان بخواهند.

والسلام...

بسم رب المهدی

نمی دونم چرا این وبلاگ رو به بهونه ی تو درست کردم!؟!

 این رو هم می دونم که اصلا لیاقت اسم "منتظر" رو هم ندارم،ولی یه چیز رو عاجزانه ازت می خوام...

می خوام دیگه از همین لحظه منتظرت باشم و خودت "منتظر"بودن رو بهم یاد بدی...

 "منتظر"                            "منتظر"                          "منتظر"

و به چشمانم لیاقت چشم به راه بودنت رو هدیه کنی...

            آمین یا رب العالمین...                                                        

سر كوى تو، به جان تو قسم! جاى من است        به خـــــــــم زلف تو، در ميكده ماواى من است

عارفانِ رخ تو جملــــــــــــــــه ظلومند و جهول        اين ظلومىّ و جهولى، سر و سوداى من است

عاشـــق روى تو حسرت زده اندر طلب است         ســــــر نهادن به سر كوى تو، فتواى من است

عالـــــــم و جاهل و زاهد، همه شيداى تواند         اين نه تنهـــــــــــــا رقم سرّ سويداى من است

رخ گشـــــــا، جلوه نما، گوشه چشمى انداز         اين هــــــــــواى دل  غمديده شيداى من است

مسجد و صومعـــــــــه و بتكده و دير و كنيس         هر كجا مــــــــــــى‏گذرى، ياد دل‏آراى من است

در حجابيم و حجـــــــــابيم و حجابيم و حجاب         اين حجاب است كه خود، راز معماى من است

امام خميني (ره)